Doe-het-zelf-oorlog

2025, De Groene Amsterdammer
Long read, Dutch
Written in collaboration with Linde Arentze

“Stiekem hoop ik dat hij het me niet vertelt als er weer mensen doodgaan,” zegt Mark (47), terwijl hij zijn telefoon op tafel legt. “Ze sterven daar bij bosjes.” In de woonkamer van zijn rijtjeshuis in Amersfoort staat een stapel pakketten klaar die hij binnenkort opstuurt naar Kit,   een soldaat aan de Oekraïense frontlinie. In een Senseo-doos, waar ooit een koffiezetapparaat in zat, is nu een drone verpakt. Andere dozen bevatten antennes en batterijen. Het zijn spullen die Kit hard nodig heeft, want de afgelopen maanden zijn veel van zijn kameraden omgekomen in de oorlog.

In Marks kleine schuurtje, achter in de tuin, staat een 3D-printer zacht te zoemen. Laagje voor laagje komen zes zwarte cilinders tevoorschijn: granaathulzen in de maak. In Oekraïne zullen de soldaten die vullen met springstof en metaalschroot, dan voorzien van een ontsteker en onder een drone hangen - een dodelijk wapen dat wordt ingezet tegen de Russen. 

Mark is niet zijn echte naam. Hoewel hij graag praat over zijn werk voor Oekraïne, blijft hij liever anoniem. “Ik wil niet bekend komen te staan als wapenleverancier.”

Sinds in Oekraïne de oorlog uitbrak, zijn Nederlandse burgers op een onverwachte manier onderdeel geworden van de strijd. Sommigen kopen drones of 3D-printen onderdelen van bommen. Een enkeling reist zelfs af naar het slagveld om die wapens aan soldaten te geven. Maar wat betekent het om als burger mee te doen aan een oorlog? En hoe gevaarlijk is het eigenlijk?

Verder lezen? Vind het hele artikel bij De Groene Amsterdammer.